اسفند لعنتی...

همیشه هر وقت گفتم دیگه بدتر از این نمیشه شده! بلافاصله! دارم ب مرزهایی از زندگیم میرسم ک میفهمم بدبختی و درد و رنج حد و مرز نداره! دارم یکی یکی روزهای جوونیمو اتیش میزنم! به هیچ کدوم از اهدافم نرسیدم اسفند لعنتی......

زمستونه سال ۹۸ عه

تنهاییم چندبرابر شده

چون مهدیار نیست رفته خدمت اموزشی...

گه گاهیم ک میاد دعوامون میشه همش! خیلی عصبی شده و منم زودرنج

دارم ب الانم فکر میکنم ب اینده ام ....به اینک چطور ب نبودن مامان عادت کنم؟ چرا تصویر مامان از جلو چشمم نمیره حتی یک لحظه ...

میخوام تغییر کنم اما روی هیچ تصمیمم نمیتونم بمونم!!!!همه چیو بخودت سپردم خدا ...خودت ب راهی ک برام بهتره هدایتم کن خودت راهو واسم هموار کن لااقل بتونم شروع کنم ...

از کجا و چجوری شروع کنم ؟! نمیدونم واقعا نمیدونما ....

اسفند لعنتی......